Welkom op onze blog!

Cemetery Of The Insane 

Persoonlijke blog – Rens Rutten (community lid)

Sommige nachten blijven je voor altijd bij. Voor mij was dat de nacht waarop ik samen met drie vrienden (Martijn, Lucas en Timo) besloot te gaan ghosthunten op een verlaten kerkhof in België dat bekendstaat als het “Cemetery of the Insane”. Wat begon als een spannende verkenning veranderde al snel in een ervaring die we niet snel zullen vergeten.

We parkeerden onze auto vlak bij het kerkhof en liepen het terrein op. Het was stil, donker en er hing een bijzondere sfeer. Eerst besloten we een rondje over het kerkhof te lopen om de omgeving een beetje te verkennen. Na een tijdje zetten we aan de rechterkant van het kerkhof twee REM-pods neer, apparaten die gebruikt worden bij ghosthunting om paranormale activiteit te detecteren. Tot onze verbazing kregen we al vrij snel contact met twee entiteiten. Volgens de reacties die we kregen leken het jonge jongens te zijn.

Niet veel later kwamen we twee Belgische jongens tegen die ook het kerkhof bezochten. We raakten met hen aan de praat en zij vertelden dat ze van het TikTok-kanaal Urbexfriends waren. Ook waren ze hier al vaker geweest. Ze vertelden ons dat er volgens verhalen demonische activiteit op het kerkhof zou zijn. Aangezien wij hier al wel vaker mee te maken hebben gehad, besloten we om het kerkhof samen verder te onderzoeken.

Toen we inmiddels met z’n zessen verder gingen, kwamen we in een hoek waar we vrijwel meteen merkten dat de sfeer anders was. Het voelde zwaar en gespannen, alsof er iets of iemand aanwezig was. We kregen meerdere keren contact met een entiteit die duidelijk niet vriendelijk aanvoelde. Op een gegeven moment besloten we zelfs de Estes-methode te gebruiken, een techniek waarbij iemand met een blinddoek of met zijn ogen dicht via een spiritbox probeert te communiceren met entiteiten.

Tijdens deze sessie leek de entiteit ons te proberen te overtuigen om op een liggende grafsteen te gaan zitten. Dat voelde niet goed, dus besloten we dat niet te doen.

Ongeveer vijf minuten later gebeurde er iets dat ons allemaal kippenvel gaf. Meerdere van ons zagen een vrouw in een wit gewaad over het pad lopen. Deze vrouw zagen we net zo helder als dat we elkaar konden zien, maar op een gegeven moment vervaagde ze en verdween ze. Op dat moment hebben we het even genegeerd en zijn we verder gegaan met ons onderzoek.

Naarmate we meer onderzoek deden naar de verschillende entiteiten die we gezien, gehoord of gevoeld hadden, kwamen we tot de volgende conclusie. Het leek alsof er op het kerkhof een soort strijd gaande was: een tweestrijd tussen goed en kwaad, terwijl andere entiteiten daar ergens tussenin vast zaten. Later kwamen we tot de conclusie dat de witte vrouw misschien een soort beschermende aanwezigheid was een engelachtige entiteit.

Toen we terugkwamen bij het liggende graf, merkte Timo iets bijzonders op. Hij zei dat hij het gevoel had dat er een soort demonisch portaal onder of in het graf zat. Hij vroeg mij om de grafsteen aan te raken. Toen ik dat deed, schrok ik meteen: de steen was ijskoud, echt ijzig. Toen ik daarna een andere grafsteen aanraakte, voelde die juist veel warmer. Natuurlijk was die wel koud en nat, wat logisch was aangezien het buiten ook koud en nat was, maar niet zoals de liggende steen.

Zoals bij ons bekend is, kunnen grote onverklaarbare temperatuurverschillen de aanwezigheid van een entiteit of energie betekenen, wat het gevoel van Timo natuurlijk verklaarde.

Na even een kleine pauze te hebben genomen, wat te drinken en een hoop te hebben gekletst met onze nieuwe vrienden van Urbexfriends, besloten we een plan te maken om het mogelijke portaal te dichten. Het plan was om een kring van kaarsen rond de grafsteen te leggen en één kaars erop te zetten. Ook gingen we zelf in een halve cirkel staan, waarbij Timo in het midden voor de steen zou gaan zitten om het portaal te sluiten. Op deze manier konden we allemaal energie uit onszelf halen en deze met elkaar verbinden.

Tijdens dit proces gebeurde er iets vreemds. Lucas kreeg plotseling enorme pijn in zijn onderrug, zo erg dat hij bijna krom moest staan. Na een tijdje verdween zijn pijn weer. Maar op het moment dat Lucas zich beter begon te voelen, kreeg ik zelf een scherpe steek in mijn lever. De pijn bleef aanhouden totdat het portaal uiteindelijk gesloten was.

Toen we klaar waren met dit ritueel en het portaal volgens Timo gesloten was, vroeg hij mij nog een keer om de grafsteen aan te raken. Niet alleen voelde de steen nu veel warmer aan, maar op het moment dat ik dat deed gebeurde er iets wat we allemaal konden zien en horen. Op het moment dat ik de steen aanraakte, bewoog de steen alsof hij drie keer op en neer wipte.

Ik trok helemaal wit weg en keek meteen naar de anderen om te zien of zij het ook hadden gemerkt. Hun gezichten zeiden genoeg: ik was niet de enige die dit zag.

Na alles wat er gebeurd was, besloten Lucas en ik nog even een rondje te lopen om de adrenaline van de schrik kwijt te raken. Daarna gingen we terug naar de auto. We sloten de avond af door onszelf te reinigen met palo santo, een ritueel dat vaak wordt gebruikt om negatieve energie te verwijderen. Niet veel later reden we weer naar huis.

Dit was voor mij echt een bijzondere avond. Veel mensen zullen het misschien niet geloven, maar voor mij heeft deze ervaring een enorme indruk achtergelaten.

Chateau De Serinchamps

Persoonlijke blog – Timo V. Vugt (crew leider)

Een prachtige locatie met een lange geschiedenis en een hele hoop verschillende energieën. Chateau de Serinchamps ligt midden in de Ardennen in België. Een landhuis uit het begin van 1900, waar de geschiedenis nog veel verder teruggaat dan dat.

De locatie bestaat uit twee panden: een ouder kasteel gebouwd in 1855 en een voor die tijd modern landhuis gebouwd in 1900. Met veel zin en nieuwsgierigheid zijn wij hier met een team van vier in de middag aangekomen om het pand te verkennen en ’s avonds paranormaal onderzoek te doen.

Bij aankomst kwamen we er al snel achter dat beide gebouwen gerenoveerd werden. Het oudere kasteel stond volledig in de steigers en overal lagen bouwmaterialen. Zowel buiten als binnen vonden we werkhandschoenen, helmen en jassen van de bouwvakkers die daar bezig waren. Gelukkig kwamen we er al snel achter dat ze alleen het oude gedeelte aan het opknappen waren en dat het landhuis alleen werd gebruikt als opslag. Daar stonden gelukkig ook nog veel spullen van de oude bewoners. Ook vonden we een kamer die gebruikt werd als kantine. Tot onze verbazing was daar nog gewoon stroom aanwezig. Alles stond er nog: een tosti-ijzer, een magnetron, koffie… echt alles. Dit was natuurlijk ook wel een keer leuk om te vinden en ideaal om ’s avonds te gebruiken als onze basis.

Voordat het echte onderzoek begon, zijn we eerst het hele gebouw doorgegaan. We hebben elke kamer bekeken, foto’s gemaakt en vooral alles aangevoeld. Tijdens deze eerste ronde hoorden we meerdere keren een deur dichtslaan, of iets zwaars dat leek te vallen. We zijn er meerdere keren op afgegaan, maar elke keer leek het geluid van een andere kant te komen. We konden niets of niemand vinden die dit veroorzaakte.

Tijdens het aanvoelen kregen we al verschillende indrukken binnen. Ik zag vooral spelende kinderen, maar voelde ook andere energieën die ik op dat moment nog niet goed kon plaatsen. In het oudere kasteeltje voelden we minder: vooral restenergie, maar niets heel duidelijks. Wel hebben we daar nog wat mooie foto’s gemaakt en zijn we helemaal naar boven geklommen voor een prachtig uitzicht.

Na deze verkenning zijn we ergens in de buurt wat gaan eten en later in de avond teruggekeerd voor het echte paranormale onderzoek.

Omdat het een bouwterrein was en er verder niemand in de buurt was, besloot ik om ’s avonds mijn auto op het terrein te parkeren. Dat is iets wat bijna nooit kan, dus dat was wel even fijn. Zo hoefden we niet ver te lopen en konden we snel weg als dat nodig was.

We installeerden ons in de bouwkantine: een warme ruimte in de hoek van het gebouw, met meerdere uitgangen dichtbij. Een ideale plek als basis.

We begonnen opnieuw met een ronde door het gebouw. Dit keer hoorden we geen geluiden, maar de kelder voelde een stuk zwaarder en onaangenamer aan. Omdat alleen voelen niet genoeg is om contact aan te tonen, hebben we REM-pods geplaatst rondom de hoofdingang en bij de grote trap.

Al snel kregen we contact. In een van de kamers bleef de REM-pod constant afgaan. Het was niet duidelijk wie of wat het was, maar het wilde duidelijk aandacht. Zelfs toen ik buiten stond om even wat foto’s te maken, kon ik de REM-pod nog horen.

Later ging ook de REM-pod bij de grote trap af. Hier werd al snel duidelijk dat het om een kind ging, een meisje van ongeveer 12 jaar. Tegelijkertijd voelden we een onaangename aanwezigheid van een vrouw bovenaan de trap. Toen ik naar boven liep, kreeg ik beelden door van een vrouw die op de grond lag. Op dat moment konden we dat nog niet plaatsen, maar het voelde niet goed, dus we namen even afstand.

Beneden bij de trap probeerden we opnieuw contact te leggen met het meisje. En toen gebeurde er iets wat ik nooit meer zal vergeten.

We stonden met z’n vieren in de hal toen we allemaal tegelijk een stem van boven hoorden.

“Mamy… mamy…”

We keken elkaar aan, verbaasd en zoekend naar een verklaring. Maar toen hoorden we het opnieuw. Precies hetzelfde. Dit ging zeker een minuut zo door, voordat het uiteindelijk helemaal stil bleef. Dat was voor ons het moment om even pauze te houden en te overleggen wat er zojuist gebeurd was.

Daarna zijn we met z’n allen naar boven gegaan. Hier hebben we opnieuw de REM-pods overal neergezet en zijn we weer een rondje gaan lopen op gevoel. Ook hier gebeurde er iets wat ik niet zo snel zal vergeten.

Ik stapte een kamer in en het was net alsof ik in een herinnering van iemand anders stapte. Ik zag de kamer ineens alsof alles nog nieuw was. Ik zag alles in detail: van de kleur van het behang tot de vorm van de bedden, zelfs wat er op het nachtkastje stond. Dit is iets wat ik normaal niet zomaar heb.

Ook zag ik een oudere, zieke vrouw op bed liggen, maar die zag er wel lief en rustig uit. Ik was zo verbaasd over wat ik zag dat ik alles hardop aan het benoemen was, totdat Rens, een van onze teamleden, zei dat hij een meisje zag staan.

Hierdoor weer totaal afgeleid, zijn we ons opnieuw gaan focussen op de kinderen. We zijn in de grootste, meest open kamer gaan staan en hebben daar duidelijk contact kunnen leggen met meerdere kinderen. Het leek voor ons alsof ze zich steeds aan het verstoppen waren voor iets wat op de gang liep. Later bleek dat ze aan het spelen waren, totdat een van hun ouders kwam kijken.

De vader zag ik op een gegeven moment ook. Ik zag hem de kamer in lopen waar de vrouw op bed lag. Toen begonnen alle puzzelstukjes langzaam op hun plek te vallen. Met hulp van vragen aan de entiteiten en antwoorden via de REM-pods konden we vaststellen dat de zieke vrouw de oma van de kinderen was. Zij was al lang naar het licht gegaan en alleen haar herinnering was hier nog aanwezig.

Na nog meer contact kwamen we erachter dat de vrouw die ik op de grond had zien liggen, de moeder was. Zij had zelfmoord gepleegd in dit huis en was gevonden door een van de kinderen – het meisje dat we hoorden roepen.

Een heftig besef, en ook verdrietig om een gezin hier nog steeds zo te kunnen voelen en zien.

Na een korte pauze en overleg besloten we dat we de kinderen naar het licht wilden helpen.

Maar eerst moest er nog iets anders gebeuren.

Vanuit onze “veilige” basis voelden we ons bekeken door de deuropening. Aan de andere kant was een grote kamer met aan het einde een enorme spiegel. Dat was het probleem: de spiegel had een zware, nare energie. Daarom heb ik besloten deze eerst energetisch af te sluiten.

Daarna zijn we weer naar boven gegaan om de kinderen te helpen. Omdat we maar met vier waren, waarvan twee voor het eerst meegingen, besloot ik de kinderen in mijn eentje naar het licht te sturen.

Ik ging in het midden van een cirkel van kaarsjes zitten. Deze dienen als bescherming, maar ook als extra energiebron voor mij en de entiteiten die aanwezig zijn. Ik stelde mezelf open en vroeg of ze naar het licht wilden komen.

In plaats van de kinderen kwam eerst de moeder. Zij wilde het goede voorbeeld geven en stapte als eerste in mijn cirkel, waarna ik haar heb geholpen naar het licht te gaan.

Toen ik opnieuw vroeg of de kinderen naar voren wilden komen, voelde het ineens alsof alles begon te draaien. Het voelde alsof iets mijn energie aan het opzuigen was. Daarom heb ik mezelf afgesloten en aan de rest uitgelegd wat ik voelde.

Ondertussen waren zij ook bezig geweest en hadden het gevoel dat er nog iets in een kast zat. Ook had een van onze teamleden die thuis was een bericht gestuurd dat hij had gedroomd over een meisje met bloed aan haar handen. De omschrijving kwam overeen met het meisje waar wij contact mee hadden.

Zo zie je maar: je hoeft er niet eens bij te zijn om iets mee te maken of te helpen.

Ik ben daarna de kast gaan aanvoelen, en inderdaad: daar zat nog een kindje verstopt. De kast moest eerst energetisch “open” gemaakt worden. Toen de kinderen compleet waren, ben ik opnieuw in mijn cirkel gaan zitten en dit keer lukte het wel om ze naar het licht te sturen.

Omdat dit veel energie kost, zijn we daarna in dezelfde kamer gaan zitten om te kijken of we nog contact konden krijgen met de vader van het gezin. Terwijl wij hiermee bezig waren, gingen twee van ons even naar beneden om spullen te halen. Toen ze terugkwamen, vertelden ze dat het beneden opvallend koud was geworden. Op het moment dat ze weer boven kwamen, werd het daar ook ineens ijskoud, alsof er een koude wind de kamer binnenkwam.

Al snel werd duidelijk dat dit een negatieve entiteit was die ook mijn energie probeerde te pakken en die we eerder al in de kelder voelden. Uiteindelijk lukte het om contact te krijgen. Het bleek een man te zijn die hier al woonde voordat het landhuis gebouwd werd. Hij was vermoord doordat iemand zijn houten huisje in brand had gestoken.

Tijdens het contact kreeg ik het ineens heel warm van binnen, alsof ik van binnenuit in brand stond, terwijl de rest het juist ijskoud had.

Toen we vroegen of hij of de vader naar het licht wilden, zei hij nee. De vader wilde ook niet. Hij was opgelucht dat zijn gezin rust had, maar hij wilde blijven om zijn land, het huis en iedereen die hier nog kwam te beschermen. Dat vonden wij een mooie en goede reden, dus daar hebben we verder niets mee gedaan.

De andere man wilden we wel helpen, omdat zijn energie negatief was. Dus ging ik voor de laatste keer die avond in mijn cirkel zitten. Maar dit pakte anders uit. Hij wilde absoluut niet weg. Het voelde alsof ik aan een touw aan het trekken was, zoveel moeite kostte het.

Uiteindelijk is het niet gelukt.

Ook deze boze man is daar nog steeds aanwezig.

Hierna was mijn energie echt op en hebben we besloten om nog een laatste paar foto’s te maken en onze spullen te pakken om naar huis te gaan.

Het was weer een intense, bijzondere en leerzame avond. Ook voor de nieuwe leden was het een ervaring die ze niet snel zullen vergeten.

Dus al met al weer een geslaagde avond.