Welkom op onze blog

Sanatorium du Basil

Persoonlijke blog Timo v Vugt (crew leider)

Tijdens mijn bezoek aan een verlaten ziekenhuis in de Ardennen was ik direct onder de indruk: wat een episch gebouw om te zien. We hebben er lange tijd rondgelopen en genoten van de bijzondere sfeer. Op onze apparatuur was er helaas weinig activiteit te meten, maar de locatie zelf maakte dat ruimschoots goed – nog steeds prachtig om te ervaren.

In een van de aangrenzende gebouwen, waar we met de nodige moeite binnen zijn gekomen via een brandslang die vanaf een balkon naar beneden hing, hadden we meer geluk. Daar konden we namelijk een vrij duidelijk gesprek voeren met behulp van de K2-meter. Voor mij was dit een heel bijzondere ervaring, die het bezoek meer dan de moeite waard maakte.

Helaas is terugkeren inmiddels geen optie meer, want het gebouw wordt momenteel gerenoveerd en krijgt een nieuwe bestemming als hotel. Des te blijer ben ik dat ik deze unieke plek nog in zijn verlaten staat heb mogen meemaken.

Sanatorium du Basil

Persoonlijke blog Niek Rutten (groepslid)

Onlangs hebben wij een verlaten ziekenhuis in de Belgische Ardennen bezocht, een indrukwekkend pand van naar schatting zo’n 3.000 vierkante meter. Overdag hebben we uitgebreid de tijd genomen om de locatie te verkennen en ons vertrouwd te maken met de indeling en de bijzondere atmosfeer die er hing.

In de avond zijn we teruggekeerd om onze daadwerkelijke ghost hunt te starten. Tot diep in de nacht – rond 3 uur ’s ochtends – hebben we ons toegelegd op het bestuderen van mogelijke paranormale verschijnselen en het leggen van contact met wat er nog in dit gebouw zou kunnen rondwaren. Tijdens deze uren deden zich meerdere momenten voor die ons verrasten en tot nadenken stemden: interacties die ons werkelijk op scherp zetten.

Rond drie uur besloten we onze sessie af te sluiten en terug naar huis te keren. Al met al was het een intensieve maar bijzonder geslaagde ghost hunt die zowel indruk maakte als smaakte naar meer.

Château Wolfenstein

Persoonlijke blog Timo v Vugt (crew leider)

Château Wolfenstein is voor mij persoonlijk misschien wel één van de engste locaties waar we tot nu toe geweest zijn.
Het is een klein kasteeltje in de Ardennen met een opmerkelijke geschiedenis.

Het kasteel werd in 1931 gebouwd door Louis Empain en in 1936 verkocht aan de familie Fabri. Later kwam het in het bezit van de Belgische FNAPG, een stichting die verantwoordelijk was voor de opvang van oorlogsslachtoffers en politieke gevangenen. Hier werden vooral mensen met TBC opgevangen.

Voor mij was het vooral het gevoel dat me bang maakte. We zijn ’s middags met vier man sterk het kasteel gaan verkennen. Binnenkomen was gelukkig geen probleem, want de voordeur stond gewoon open. Maar zodra je binnenstapte, had je meteen het gevoel dat je niet alleen was. Je bent constant op je hoede, zonder precies te weten waarvoor. Je hebt voortdurend het gevoel dat je bekeken wordt, en kijkt daardoor vaak achterom.

Nadat we alles goed hadden bekeken en genoeg foto’s gemaakt hadden, zijn we naar onze overnachtingsplek gereden. Daar hebben we wat gegeten en gechilld. Toen we ’s avonds teruggingen, was de sfeer nog grimmiger geworden. We zijn snel op zoek gegaan naar een kamer waar we ons prettig voelden en hebben daar onze spullen neergelegd. Vanaf daar zijn we verder gegaan.

Ik ben nog nooit zo gespannen geweest tijdens het ghosthunten als toen. We hebben van alles gehoord: dingen die over de gang bewogen, voetstappen op andere verdiepingen, en nog veel meer. Een bijzonder moment was toen we met z’n vieren in een kamer zaten en de REM-pods op de gang één voor één afgingen, steeds dichterbij. Toen de pod voor onze deur afging, zei ik: “Jullie mogen best binnenkomen, hoor.” Op dat moment sloeg de deur ineens dicht. Er was geen wind of iets anders wat dat kon verklaren.

Wat deze hunt helemaal compleet maakte, was dat we later toen we de foto’s terugkeken we naar onze mening een gezicht zagen op een van de foto’s. Een gezicht dat daar niet zou moeten of kunnen zijn. Laat ons dus zeker weten wat jij van die foto vindt.

POC Drenthe

Persoonlijke blog Timo v Vugt (crew leider)

POC Drenthe, een pedagogisch opvangcentrum ergens in de bossen van Drenthe, werd gesloten in 2012. Nu, meer dan 10 jaar later, is het al helemaal overgroeid en staat het er maar verlaten bij. Over de geschiedenis is bijna niets terug te vinden, dus gingen we er lekker open in.

Wij zijn ’s middags van huis vertrokken om op tijd aan te komen en alles in het daglicht goed te kunnen bekijken en foto’s te kunnen maken. Een mooi gebouw dat helaas al wel voor een groot deel, verwoest is door hangjongeren. Echter vonden we wel nog oude tekeningen op de muur die gemaakt zijn door de kinderen die hier gezeten hebben. Heel mooi om te zien dat zoiets bewaard is gebleven. Maar goed, wij zijn hier natuurlijk niet alleen om te urbexen; er is nog genoeg te doen en daarom moeten we ons ook zeker focussen op ons gevoel.

Vanaf het moment dat we binnenkwamen hadden we het gevoel dat we bekeken werden of zelfs achtervolgd werden terwijl we door de gangen liepen. Een naar gevoel: drukkend en onbetrouwbaar. Maar ook herkenden we het gevoel van rondrennende en spelende kinderen, wat natuurlijk niet gek is op deze locatie.
Maar goed, nadat we een uurtje of twee rond hebben gelopen, alles gezien, gefotografeerd en aangevoeld hebben, is het tijd om even wat te gaan eten. Dus terug in de auto en op zoek naar een lokaal restaurantje.

We komen aan bij een heerlijk pannenkoekenhuis waar we lekker hebben kunnen eten. Tijdens het eten hebben we veel kunnen kletsen over ons gevoel van net, wat we ervan vinden en wat we vanavond gaan verwachten. Echter, nog voordat we weer terug willen gaan naar de locatie, slaat het gevoel om. We zijn supergespannen, stress en zelfs angst komen naar voren. Waar dit spontane gevoel vandaan kwam weten we tot op de dag van vandaag nog steeds niet.

We komen weer aan bij de locatie, pakken onze equipment erbij en gaan naar binnen. Het is stil: geen geluid, geen gevoel, helemaal niks. Vreemd vinden we zelf. We zoeken een kamertje waar de vloer schoon en droog is, leggen onze spullen hier neer en starten ons onderzoek. We beginnen met het rondlopen met een K2-meter en het aanvoelen van kamer voor kamer.
Na een tijdje besluit ik om in een van de kamers te gaan mediteren. We zetten wat rempod’s neer en ik begin met het openzetten van mijn energie. Al snel gaat een van de rempod’s in de gang af. Het voelt als een kindje dat bang is om binnen te komen. Door middel van mijn energie maak ik duidelijk dat we hier met goede doelen zijn en dat we alleen willen communiceren.

Al snel merk ik dat de entiteit van het kindje zich in de kamer begeeft. Terwijl ik nog steeds met mijn ogen dicht op de grond zit, voel ik dat er iemand naast mij komt zitten. Ik voel dat mijn arm wordt vastgepakt. Dit was echt een bizar gevoel. Het voelde alsof iemand met hele warme handen je vastpakt. Ik voelde elke vinger op mijn arm; het was een klein handje. Ik zeg dit tegen de rest van het team en op dat moment ziet een van onze crewleden een schaduw naast mij zitten. Zij proberen dit op de foto te zetten, maar helaas is dat niet gelukt. Dit was de entiteit van een jongetje van ongeveer een jaar of acht. Hij vraagt om onze hulp en vertelt mij dat hij en meerdere kinderen de weg naar het licht niet meer kunnen vinden. Ik vertel hem dat wij graag willen helpen. Kort daarna laat hij mijn arm los en verdwijnt het gevoel van zijn aanwezigheid. Een bizar, maar heel mooi moment.

POC Drenthe 

Persoonlijke blog – Max Timmers (community lid)

In de nacht van 12 op 13 oktober ben ik samen met drie anderen van Entityhuntres naar een pedagogisch opvangcentrum in Drenthe geweest. Het gebouw staat al tien jaar leeg en is helemaal vervallen. In de blog van Timo lees je alles over wat we daar gevoeld en meegemaakt hebben.

Toen we die nacht binnen waren, gingen we eerst op zoek naar een plek waar we al onze spullen en apparatuur neer konden leggen. Uiteindelijk vonden we een droge en afgesloten ruimte. Daar hebben we alles neergezet en zijn we een rondje gaan lopen door het gebouw.

Op een gegeven moment liepen we een gang in waar we het gevoel kregen dat we achtervolgd werden. Iemand van ons kwam toen op het idee om zijn telefoon in zijn broekzak te steken en achter zich te laten filmen. Daarna probeerden we terug te gaan naar het verzamelpunt, maar dat duurde even omdat we ons richtingsgevoel waren kwijtgeraakt door het donker.

Toen we uiteindelijk toch terug waren, heeft Elise nog even gependeld. Ik ben toen wat foto’s gaan maken op de plek waar we zaten. Eén daarvan was een foto van de deuropening. Later vroegen we tijdens het pendelen of we al een entity op camera hadden, en de pendel kruiste — wat bij ons ‘ja’ betekent. We dachten meteen dat het om het broekzakfilmpje ging, omdat we daar dat achtervolgde gevoel hadden.

Maar later, toen ik in de auto terug naar huis de foto’s bekeek, zag ik pas echt dat er in de deuropening iemand leek te staan. Op de broekzakvideo was uiteindelijk niets te zien. Toen realiseerden we ons dat de pendel dus naar mijn foto verwees, en niet naar de video.

Er is die avond nog veel meer gebeurd, maar ik wilde het vooral hebben over die foto. Want die ene foto heeft mij echt laten geloven dat er iets paranormaals bestaat. Het maakte die avond voor mij een van de meest bijzondere ervaringen ooit.